13 september 2026

Korak



V sebi nosi
 misli z vprašanji,
in tisto "malo" lučko
 ki ji sveti.
Ona ve, 
da ne rabi vsega vedeti.
  Ona pozna 
vsak svoj korak.
Korak,
 ki jo nosi 
kot reka,
ki 
teče 



18 komentarjev:

TORO SALVAJE pravi ...

Que no se le apague esa luz.
Parece mágica.

Modrina Neba pravi ...

¡Gracias Toro, estoy de acuerdo contigo y te deseo un lindo domingo!

solomarcos pravi ...

Qué bonito, Me quedo con esa idea de la luz pequeña que igual alumbra, y con esa calma de aceptar que no hace falta saberlo todo para seguir caminando, se lee con ganas de volver a leerlo.

Stella Maris - Agava pravi ...

Ugodna nedjelja...lp

Margaret D pravi ...

Lovely words and I rather like Tom Jones.

Mário Margaride pravi ...

Olá, Andreja!
Que nunca essa luz se apague dentro de nós. Enquanto há luz há esperança.

Deixo os votos de bom domingo, e ótima semana que está aí à espreita.
Beijinhos!

http://poesiaaquiesta.blogspot.com
https://soltaastuaspalavras.blogspot.com

Bienenelfe Kerstin pravi ...

Es gefällt mir immer sehr wie Du die Worte und die Musik zusammen bringst. Dankeschön.

Liebe Grüße
Kerstin und Helga

Sara O. Durán pravi ...

Feliz domingo, que siempre conserve esa luz.
Un abrazo.

Tom pravi ...

...and always seek the light.

Modrina Neba pravi ...

Hvala i tebi!

Modrina Neba pravi ...

Margaret Thank you!

Modrina Neba pravi ...

Solomarcus, Claro, lee de nuevo, quizá te encuentres en algún lugar :))
¡Que tengas una buena noche, beso!

Modrina Neba pravi ...

Obrigado pelas tuas palavras, esta luz significa muito para mim!

Modrina Neba pravi ...

Danke für das Kompliment, ich werde immer so weitermachen!

Modrina Neba pravi ...

Sara, gracias, claro que sí!

Modrina Neba pravi ...

Tom Thank you!

Eros pravi ...

El eco de nuestros pasos
El camino no se mide en kilómetros, sino en la transformación de quien lo transita. Cada paso que damos es una elección, un trazo invisible sobre el mapa de nuestra existencia. Al principio, caminamos con prisa, con la mirada fija en un horizonte lejano, ignorando la tierra que pisamos. Sin embargo, el tiempo nos enseña a valorar el trayecto: los pasos firmes que nos dieron seguridad, los tropezones que nos obligaron a detenernos y aquellas pisadas lentas en los momentos de incertidumbre. Al volver la vista atrás, descubrimos que los senderos más difíciles son los que moldearon nuestro carácter. Cada paso en el camino deja una huella, no solo en el suelo que pisamos, sino en el alma de quienes nos acompañan y en la propia historia que construimos día con día.

Helena Davidová pravi ...

Krásné! Děkuji a přeji hezký den, Andrejo! Helena